Waarheen, waarvoor
(een vervolgverhaal over een geheimzinnig zeilschip)
7 juli 2026
Rom Molemaker -zanger en Shanty bij Windstilte- heeft talloze boeken op zijn naam staan. Speciaal voor de volgers van deze site schrijft hij nu hier over Ramses. Veel plezier!
Op een dag heeft Ramses Potjewijd, kapitein van de veerboot Welumerstroom, varend
tussen Haddok haven aan de wal en het eiland Welvum, er genoeg van. Elke dag vier keer
hetzelfde stuk van drie kwartier van vertrek naar aankomst, en ook weer andersom, en dat al
meer dan vijftien jaar is geestdodend, bijna slaapverwekkend.
Ramses kan het grootste deel van het traject met zijn ogen dicht afleggen, geen probleem. Hij heeft dat ook wel eens
gedaan, al is dat riskant. De kans bestaat dat hij dan echt in slaap valt, en dan zijn veerboot
total loss knalt tegen de kadewand.
Hij staat in de stuurhut en kijkt mistroostig naar de passagiers op het dek. Het zijn er drie:
Steef Dikke, een mager, schriel mannetje dat met zijn bestelbus volgeladen met rookwaar en
alcoholhoudende dranken weer op weg is naar zijn winkeltje ‘Uw Genot’ op het eiland.
De vrachtwagenchauffeur Sip Hoofd brengt een lading hout naar Welvum. Het is bestemd
voor een duurzaam bouwproject van aannemersbedrijf Tim Hamer (voor al uw houten
klussen). Sip heeft het hout uit Zweden gehaald, en hij verheugt zich erg op de thuiskomst bij
zijn vrouw Beppie, (meisjesnaam Stuk). Hij is meer dan een week weggeweest.
De derde passagier is Jacobien Mepstra, onderwijzeres op basisschool ‘Het Opstapje.’
(volgens veehouder Wobbe Vlaai, die drie keer is blijven zitten, ‘Het Opstapje Terug)
Drie kwartier varen voor drie mensen vindt Ramses op zich geen probleem, maar elke keer
hetzelfde stuk wel. Als hij aan de toekomst denkt ziet hij een woestenij van verveling voor
zich.
‘Helemaal klaar mee,’ zegt hij hardop. Hij grijpt het stuurwiel stevig beet, verlegt de koers
negentig graden naar bakboord, zet koers naar de zeestraat tussen Welvum en het
naastgelegen eiland Vomerum, en vaart dan recht zo die gaat de zee op, richting
Beringstraat. Hij draait de deur van de stuurhut op slot en leunt achterover in zijn stuurstoel.
Met gesloten ogen droomt hij van onbekende kusten. Het avontuur roept.
|
De tijd van het keiharde werken. Het zingen in dit koor is ook hard werken: elke week op woensdag oefenen, en zo'n dertig, vijfendertig keer per jaar optreden. In Windstilte combineren we dat nu met ontspanning, plezier en kameraadschap.
